Verandering of ontwikkeling is in mijn ervaring geen kwestie van beter moeten worden of iets moeten bereiken, maar om weer contact te maken met datgene wat al in je is, maar nog niet wordt gezien of aangeboord.
Echte innerlijke rust staat los(ser) van uiterlijke omstandigheden, omdat je het van binnen meedraagt, waar je ook gaat. Deze rust ligt al in je klaar om ontdekt te worden, zij kan niet bereikt worden als een doel, of als een weg van A naar B, of door een stappenplan.
Misschien zijn er bepaalde blokkades waardoor het lastig is om dat essentiële deel in jezelf te (her)kennen. Bijvoorbeeld bepaalde gevoelens die je liever niet voelt, of oordelen over jezelf en anderen. Juist de gevoelens die je niet wilt voelen, vragen om ruimte. Ze wachten op jouw toestemming om er te mogen zijn, op jouw vriendschap, zonder dat je je vereenzelvigt met die gevoelens.
Zo werk je er aan om alle aspecten van jezelf een integraal deel van jezelf te laten worden, ook die aspecten waarvan je ergens in je leven de overtuiging hebt opgedaan dat ze niet oké zouden zijn. Die overtuigingen mogen ook doorzien gaan worden met de vraag; zijn ze echt waar?
Er is dan geen scheiding meer in je: alles dat er innerlijk is, wordt toegelaten. Van daaruit kan het zelfvertrouwen ontstaan om dat te gaan doen waarvan je al weet dat je het in je hebt.
Praesentia 